het einde is nabij

                                     

Een heerlijke dag aan het strand. Het regende bij vlagen, de wind steeds strak uit het westen.

Het zand schurend over mijn vel en mijn brilglazen zijn van een vettigheid gediend door het

zilte water. Nieuwpoort heeft alles. En je moet je niet insmeren. Het gras is er wat bruin,

maar dat past goed bij de kleur van de zee. Een bruin waar je niet in hoort te baden,

waar walgelijke beesten in zwemmen zoals zeehonden. Onhoudbare vette worsten

met een snoet om op te slaan. Snoet klinkt ook zo leuk alsof dat ook het geluid is dat je hoort

als je met een knuppel hun snoet bewerkt. Ze liggen tegenwoordig naast ons op het strand

en krijgen dan privé stukje toegewezen, met lint in de hand lopen er dan zo van die redders

die een perimeter afbakenen. Een gebied ter grootte van een voetbalveld. Hebben die zeeworsten

daar zelf om gevraagd? Ze kunnen niet eens wijdbeens gaan liggen mochten ze dat willen.

Onze schepper was in een vrolijke stemming toen hij voor het eerst een van deze schepsel

op de ark van Noach zal huppelen. Als kind al had ik ervan gedroomd om van die

kleine witte pluizige zeepups te gaan doodknuppelen. Groot was dan ook

de teleurstelling toen ik ondervond dat deze soort zeehond niet zo excentriek geboren wordt.

Met het witter dan wit, witter dan dash of tanpasta, witter dan de melkflessen van Gerda Goossens,

witter dan het wit van haar ogen. Gelukkig mogen we rekenen op de opwarming van de aarde.

Ik kan mij troosten met de gedachte dat de poolkappen dra zouden opgesmolten zijn en dat

de zeehonden mij mijn favoriete bond hoogst persoonlijk komen aanbieden, drijvend op

de laatste resten ijs, met hetgeen wat hen - en mij natuurlijk- het meest dierbaar is

in dit afschuwelijke leven. Het witte bond rond mijn schouders zou verregende stranden

doen verbleken, als een opkomende sneeuwvlakte, als het licht aan het einde van de tunnel

dat alsmaar lijkt te naderen. Het einde is nabij. Ze komen ons toch sowieso halen.