I In woestijnen van gedachten lokt mijn schaduw mij voort met dorst aan een koord mijn blik te versmachten Bij nacht in stilte van organenpracht leven echowolken voetsporen aan me voor II Strandaard In een plas ademende ingewanden pompend zoekend naar een blaas die ophouden kan Ik is de uitspraak van vergissing kwaadheid op een kopie dat beter is Waar zwemmen we in de oceaan als stranden om op te sterven als herinneringen aan luchtspiegels zijn ten onder gegaan? III Gelukkig Wat mist aan leven Stilte na magie het applaus is afgelopen Ik weet wat ik wil en moet dat ook voortdurend bewijzen Ik ben vrij en moet de hele tijd ontsnappen Ik ben onafhankelijk alleen als je naar me kijkt 1V Onthandeling Ik drukt stilte in mijn gezicht tot regen tot tranen zwicht Stof bevolkt treinen lucht welke sprakelingen welke wonderrimpels schrijven we in onze kinderschoenen schuld erven in offers, zoenen wij elkaar Angst drijft o...
Reacties
Een reactie posten